Columns Annelies Galle

columns intro afbeelding

Hoe het eraan toe ging in mijn hoofd? “Jaaahaaa, komt goed”. “Ja, zal ik doen”. “Tuurlijk, ik help je wel even..” “Ja ,als ik het nou zo en zo indeel, dan past het allemaal precies en is iedereen tevreden, toch?” Hierin vergat ik vooral 1 persoon, mijzelf

Als jonge meid dacht ik alle ballen wel 'even' hoog te houden. Mijn studie, relatie, sociale leven en bijbaan. Ach dat doe ik toch even? Verschillende tegenslagen sloegen mij tegen de vlakte. Ik voelde mij gevloerd door mijzelf.

Eind oktober 2024 gingen bij mij de alarmbellen rinkelen. Ik had een paniekaanval op mijn werk. Toen ik uitging huilen bij een collega, kieperde ik mijn hele emmer, inclusief jeugd, om. Dit bleef als een waterval doorstromen.

Toen ik zeven jaar oud was, overleed mijn moeder na de geboorte van mijn broertje.

Op welk moment ben je zover dat je hulp van anderen gaat accepteren? Dat is, denk ik, voor ieder individu anders. Voor mij was de maat vol toen ik, nota bene op Moederdag, slaande ruzie kreeg met mijn broer.

Zelfbeeld en eigenwaarde waren lange tijd voor mij een gevecht van zelfkritiek en onderdrukte emoties.

Toen mijn huisarts mij doorverwees naar Annelies, was ik op een zeer donker punt in mijn leven beland.

Toen ik bij Annelies begon, was ik de weg kwijt. Ik wist niet meer waar ik gelukkig van werd, met wie ik me wilde omringen, en waar ik mijn energie vandaan moest halen.

Alles is veel, heel veel. We weten het. En toch dachten wij onlangs: “Hadden wij alles maar geweten wat we nu weten over autisme, welke gevolgen het kan hebben, hoe we ons hadden moeten gedragen. Het zou onze zoon Hans en ons ongetwijfeld vaker gelukkig hebben gemaakt”.

Het valt mij op dat ik bijna nooit het initiatief neem om met een bekende af te spreken.
Recepties vind ik een ramp, ‘small talk’ is niet mijn ding en probeer ik zo veel mogelijk te vermijden. Ik kom in de stad ook liever niemand tegen.

Drs. Annelies Galle
GZ psycholoog, trainer en coach
Vosmanskamp 16
7433 EZ Schalkhaar
0570-624359