Eind oktober 2024 gingen bij mij de alarmbellen rinkelen. Ik had een paniekaanval op mijn werk. Toen ik uitging huilen bij een collega, kieperde ik mijn hele emmer, inclusief jeugd, om. Dit bleef als een waterval doorstromen.
Toen ik zeven jaar oud was, overleed mijn moeder na de geboorte van mijn broertje.
Op welk moment ben je zover dat je hulp van anderen gaat accepteren? Dat is, denk ik, voor ieder individu anders. Voor mij was de maat vol toen ik, nota bene op Moederdag, slaande ruzie kreeg met mijn broer.
Zelfbeeld en eigenwaarde waren lange tijd voor mij een gevecht van zelfkritiek en onderdrukte emoties.
Toen mijn huisarts mij doorverwees naar Annelies, was ik op een zeer donker punt in mijn leven beland.
Toen ik bij Annelies begon, was ik de weg kwijt. Ik wist niet meer waar ik gelukkig van werd, met wie ik me wilde omringen, en waar ik mijn energie vandaan moest halen.
Alles is veel, heel veel. We weten het. En toch dachten wij onlangs: “Hadden wij alles maar geweten wat we nu weten over autisme, welke gevolgen het kan hebben, hoe we ons hadden moeten gedragen. Het zou onze zoon Hans en ons ongetwijfeld vaker gelukkig hebben gemaakt”.
Het valt mij op dat ik bijna nooit het initiatief neem om met een bekende af te spreken.
Recepties vind ik een ramp, ‘small talk’ is niet mijn ding en probeer ik zo veel mogelijk te vermijden. Ik kom in de stad ook liever niemand tegen.
Nadat ik compleet vastliep bij een nieuwe baan, waar al mijn oude angsten als een boemerang terugkwamen, zat ik tegenover de praktijkondersteuner te vertellen dat ik niet meer sliep, at en eigenlijk constant wel kon huilen.
Zo diep in de angst zakken dat je denkt dat je nooit meer de oude zult worden. Dat je niet meer voor je gezin kunt zorgen. Dat je kind iets ernstigs heeft. Je alles kwijtraakt. Relatie, baan, huis. Dat je zelf ernstig ziek bent. Je woordenschat nooit meer terugkomt.

Drs. Annelies Galle
GZ psycholoog, trainer en coach
Vosmanskamp 16
7433 EZ Schalkhaar
0570-624359