Ik had een mooi leven. Getrouwd, vier geweldige kinderen. Grote vriendengroep en leuke vrijetijdsbesteding. Never a dull moment!
Leuke vakanties en altijd een vol programma. Voor het oog van de ander en trouwens ook van mezelf ging alles voor de wind. En ik genoot er van!
Prima jeugd gehad. Oh ja met een kanttekening, mijn vader is overleden toen ik 13 jaar was, na een lange periode van ziek zijn. Hij had MS. Niet leuk natuurlijk maar ja waarom zou het altijd een ander overkomen, nu dus toevallig bij ons.
Nu passen al deze zinnen helemaal niet meer bij elkaar voor mij maar toen wel. Over de meest heftige of verdrietige gebeurtenissen denderde ik gewoon heen. Na een lange zoektocht vond ik niet alleen mijn vader terug maar ook mezelf!
Totdat....ik in de communicatie met mijn man wat vastliep, we kwamen niet meer uit gesprekken, praatten elkaar vast. Hmm, misschien toch handig om eens iemand erbij te vragen, want ergens zweefde een onbevredigend gevoel.
Via via bij Annelies terecht gekomen. Ik zei nog: het is niet zo erg hoor, hoe lang duurt dit? Acht gesprekken dan zijn we toch wel klaar?
Annelies heeft er heel wijs nooit antwoord op gegeven.
En zo gingen wij op weg, ging ik op weg.....
Ik zeg altijd: ik ben de eerste 13 jaar van mijn huwelijk niet ongelukkig geweest, maar nu weet ik beter. Ik heb de reis gemaakt van mijn hoofd naar mijn hart.
Ik kwam er achter dat ik niet aan het Leven was maar Overleven. Veel in mijn hoofd en met mijn hoofd. Zo deed ik mijn activiteiten en zo ging ik met mensen om.
Dat wat altijd mijn kracht was en is werd nu een tegenstander. Mijn sterk zijn, steeds maar doorgaan en volhouden. Het is de grootste rots die ik voor me had en heb staan om af te breken. Oh wat een moeizame weg met vallen en opstaan om die muur van Overleven langzaam af te breken, brokje voor brokje en dan soms weer even niet ....of dan gaat de muur weer omhoog.
Altijd was Annelies erbij, als ik boos was, wat heel langzaam verdriet mocht worden, als ik bang was als ik weer in mijn hoofd zat of wanneer ik langzaam ging voelen en daarmee ook de pijn ging voelen van mijn leven. Het feit dat zij erbij was heeft gemaakt dat ik het aandurfde langzaam te gaan voelen.
Nog steeds voelt het als spannend en eng en is er verdriet maar ik ben zo blij dat ik het nu voel! Het is mijn weg van OverLeven naar Leven. De meest kostbare zoektocht in mijn leven!
Ik heb er een lied over geschreven:
Over Leven
Op zoek naar mezelf
weggestopt gevoel
Op zoek naar mezelf
weggestopt verdriet
Ik voel me verward
Weet niet wat er gebeurt
Opeens doet het pijn
dan voel ik weer niets
Wegstoppen, negeren, ontwijken.
Aanpassen, het is mijn tweede natuur...
Ik ben het zelf
Maar ik wil niet leven puur met mijn verstand
Ik wil meer gaan leven met gevoel
Ik wil van overleven naar leven
Maar dit verlangen is ook mijn grootste angst
Te leven in mijn onontgonnen land
Maar dit verlangen is ook mijn grootste angst
Te leven in mijn onontgonnen land
maar ik wil niet leven puur met mijn verstand
Ik wil meer gaan leven met gevoel
Ik wil van overleven naar leven
Ik wil van overleven....
naar leven!
Thuis bij mezelf
ruimte voor gevoel
Thuis bij mezelf
ruimte voor verdriet....
Ingrid Schudde
