Toen ik psychologie studeerde, kreeg ik maandelijks een contactblad met artikelen en praktische informatie. Wat ik altijd het eerst deed: direct doorbladeren naar het persoonlijk verhaal van een medestudent.
In een interview vertelde zij of hij over de gekozen studie in relatie tot eigen leven.
Soms feest van herkenning, soms ook niet, maar wel altijd boeiend om te lezen hoe een ander het studeren beleeft en vormgeeft naast privé en werk.
Na deze laagdrempelige opening, legde ik het blad weg tot ik tijd had om het verder te lezen.
Wie wil schrijven over eigen leven, zal niet beginnen met 'er was eens' of eindigen met 'en ik leefde nog lang en gelukkig'.
Niemands leven is een sprookje, ook al kun je in dagdromen heel wat moois fantaseren.
Ons leven is niet perfect en wijzelf ook niet.
Personen zijn niet te beschrijven met een paar concrete aanduidingen en ons leven is ook niet samen te vatten in één simpele plot twist.
Een verhaal vertellen is een klus. Vooral als iemand zijn of haar eigen verhaal wil vertellen.
In tegenstelling tot het al bekende sprookje, krijg je in het echt niet te horen dat je de mooiste van het land bent, wanneer je in de spiegel kijkt.
We zijn vaak hard voor ons zelf. Eerlijk zijn over je verleden of oud gedrag is één van de moeilijkste dingen die je kunt doen.
Als je iets persoonlijks over jezelf vertelt, geef je de ander een inkijkje in jouw privé en stel je je kwetsbaar op. Daar is lef voor nodig! Weet je trouwens dat lef een hebreeuws woord is voor hart?
Lef hebben is je hart laten spreken.
Sommigen schrijven hun verhaal het liefst van zich af. Anderen praten liever, creëren een gedicht, componeren een lied, maken een beeldende tekening, of demonstreren het in een levendige actie.
Het maakt niet uit welke vorm je kiest.
Je verhaal doen is een zoektocht in jezelf. Door je verhaal te delen, geef je de ander de kans om zich te herkennen in jouw verhaal of jouw probleem. Je nodigt de ander uit om een eindje op te lopen met jou en je bent niet langer alleen met dat wat je vertelt, zoals jouw problemen. Ze zijn niet langer alleen van jou. Door te vertellen over je leven wordt jouw verhaal een beetje van iemand anders. Je geeft de ander ook de kans om een beetje mee te dragen wat op jouw schouders rust, of wat je op jouw manier meetorst.
Therapie is een op-jouw-persoon-toegesneden traject om je eigen kracht te hervinden, te versterken en je los te worstelen van je verleden. Je oefent voor je eigen verhaal uit te komen en zo week je het oude los en maak je ruimte voor het nieuwe in jou. Al doende verankert het stapje voor stapje de diepte in.
De kwaliteit van je leven en die van mensen die je lief hebt, wordt versterkt door jouw lef.
Maak jouw verhaal en deel het met de ander!
Het verhaal eindigt dan wel niet met 'ze leefden nog lang en gelukkig' maar laat het doorgaan met 'we leven gelukkig'.
Annelies Galle
Maart 2015
