Recentelijk las ik het boekje Black Dog (leven met een depressie)....
Trouwens, op deze website kun je het filmpje direct bekijken.
Het was heel herkenbaar alleen jammer dat ik er zo vaak de hoofdrol in speel.
Nu beeld ik mij wel vaker dingen in die er niet zijn.
Vaak zie ik wolven en beren op de weg terwijl die hier helemaal niet voorkomen.
Zie ik dat omdat dit mijn tekortkoming of mijn depressie is, of zijn ze er ook daadwerkelijk niet?
Regelmatig voel ik mij een alpinist die een berg met een aantal hindernissen moet beklimmen.
De berg is de week en de hindernissen zijn een aantal afspraken.
Hoe kom ik mijn bed uit? Hoe ga ik het aanpakken?
Kan ik het volhouden? Hoe kom ik over? Doe ik het wel goed? Voelt het wel goed?
Dit soort vragen vol van twijfel maken mij angstig nog voordat ik aan de week begonnen ben.
Alles voelt als moeten. De berg is veel te hoog.
Ik maak mij druk om het verleden en ben bang mijn greep op de toekomst te verliezen.
Terwijl er nu juist in het heden wat moet gebeuren.
Black Dog voedt zich met mijn stress en vermoeidheid. Ook heeft hij een hekel aan bewegen.
Ik besluit om meer te gaan bewegen en daadwerkelijk de berg op te klimmen.
Kwijtraken zal ik hem niet maar ik kan hem wel anders proberen te bespelen.
...........
..............
Wauw wat een inzicht krijg ik door het doen!
Achteraf blijkt de berg een heuvel te zijn geweest en de hindernissen bankjes.
Waar ik mensen heb ontmoet die mij op een andere manier naar de wereld hebben laten kijken.
Ook had ik op de bankjes af en toe mijn rust momenten.
Natuurlijk is mijn depressie niet als sneeuw voor de zon verdwenen.
Dat gaat stapje voor stapje wanneer je bereid bent deze te nemen.
Daarom ben ik het met de eindconclusie van de schrijver eens.
Dat het mogelijk is om met geduld, humor, kennis en vastberadenheid zelfs de ergste Black Dog te temmen.
Ik zeg niet dat het makkelijk is maar ik heb toch weer een berg bedwongen.
Het bleek achteraf een heuvel te zijn.
Raymond
