Eigenlijk durf ik niet binnen te komen, maar heb het toch gedaan. Ik ben net over een enorme hoge drempel gestapt bij de psycholoog en wil direct vragen zonder dat ik mijn toelichting heb gegeven: 'Hoeveel sessies heeft u bij mij nodig?'
Het voelt alsof ik al veel heb gedaan. Mijn vrouw heeft me aangespoord om in elk geval het eerste gesprek met een psycholoog aan te gaan. Ik voel me inderdaad ook niet lekker, ik weet alleen niet waar het aan ligt. Nu zit ik hier en weet niet wat er komen gaat. Ik wil meer zekerheid, meer controle over de situatie. Er is toch niet zoveel met me aan de hand, een half jaar geleden was het allemaal met mij tiptop in orde. Een psycholoog kan toch wel iets aangeven hoe lang het duurt? Dit zijn zo wat gedachten die de revue passeren bij mijn eerste bezoek aan de psycholoog.
Later weet ik wel beter. Ik heb veel doelen bereikt en de belangrijkste: Ik kan stilstaan, zelfreflectie geven en naar mijn gevoel luisteren. Ik weet nu hoe het overkomt als ik iets steekhoudends tegen mijn vrouw zeg. Ik heb geleerd niet naar het aantal sessies te kijken, maar gericht te zijn op het doel en de noodzaak te zien om zelf te veranderen. Ik kan nu het verschil merken.
Voor mij is dit een belangrijk verschil, het verschil tussen het middel, de therapie en het doel: zelf veranderen. Het bepaalt hoe ik me verhoud tot de activiteit.
Ik houd bijvoorbeeld van hardlopen, heel lang heb ik geen wedstrijd als doel nodig gehad, de training was mijn doel, dat vond ik leuk. Ik heb het nodig om de techniek goed te beheersen en te oefenen. Pas als ik de hele sport beheers, kan ik me gaan richten op een wedstrijd. Ik kan niet een wedstrijd hardlopen zonder te trainen. Als ik dit wel doe, gaat de lol eraf omdat ik het spelletje niet beheers en heb ik meer kans op bijvoorbeeld blessures. Nog veel duidelijker is het bij een teamsport, dan hebben er anderen ook last van dat ik het spelletje niet beheers. De training is hard nodig om een wedstrijd te kunnen spelen. Ik heb de therapie nodig om zelf te kunnen veranderen, om steeds weer open te staan voor een volgende uitdaging, ook in mijn relatie.
Ik heb mijn eerste periode van therapie ervaren als een doel op zich. Later heb ik geleerd om het als middel in te zetten om mijn doel te bereiken. Ik merk dat ik de therapie nodig heb om naar me zelf te leren kijken en me daarin kwetsbaar op te stellen. Ik heb het daarin nodig gehad om geconfronteerd te worden. Ik heb geleerd om me over te geven aan het proces. Dan merk ik dat er verandering optreedt en dat er voelbaar wat verandert in mijn relatie, omdat er wat in mij verandert. Daarvoor kwam ik geen stap vooruit, ik wilde niet loslaten en me overgeven aan het proces. Ik wilde controle houden op de situatie, op de tijdstippen, op de frequentie en ook op het resultaat. Ik heb geleerd dat dit helemaal niet werkt. Voor mij niet, maar ook voor de psycholoog niet.
In therapie heb ik geleerd om de deurknop los te laten als ik binnenkom en me over te geven aan wat er is op dat moment. Ik heb er zelfs lol in om aan mezelf te werken. Het voelt na afloop zoveel beter om te merken dat het me echt iets heeft gedaan en dat ik verder kan.
Rolf
