Het gaat niet goed vandaag. Ik klop niet meer. Het klopt niet meer.
Mijn sokken hebben dezelfde kleur en mijn trui past prima bij mijn broek.
Maar van boven...
...ben ik kleurenblind.
Dan word ik bang en ga ik twijfelen aan alle bestaande wegen op zoek
naar een weg die nog niet is betreden.
Ik verander in een filosoof die alles op de hak neemt omdat hij het zelf ook niet meer weet.
Anderen noemen het piekeren.
Voor mij mag je de naam eraan geven die je wilt, het maakt me niet eens uit.
Veel belangrijker is het hoe het inhoudelijk verloopt.
Het gaat als volgt:
Er zit een groot verschil tussen je draai niet kunnen vinden en gewoon geen zin meer hebben. Over het eerste zijn boeken vol geschreven en over de tweede moet de beste nog verschijnen.
De fout die hier vaak gemaakt wordt is dat op beide problemen hetzelfde scenario aan oplossingen wordt losgelaten. Zoals: doe vooral sociale contacten, activiteiten, gevoelens uiten, het glas is half vol en niet leeg plus bewegen bewegen.
Vaak is dit voldoende om je draai weer te kunnen vinden. Maar bij een depressieve gedachte als geen zin meer hebben is het vaak vechten tegen de bierkaai of tegen de klippen op. Alles voelt als moeten. En moeten is het enige dat niet werkt.
Bij goed depressief zijn red je het niet met externe factoren als het intern niet goed zit. Een diep geworteld gevoel met wat voor reden dan ook socialiseer je niet zomaar weg. Bij twijfel aan je eigen geestelijke en lichamelijke vermogens richting toekomst, komt angst en twijfel om de hoek kijken. Maar meestal gaat het nog veel dieper, twijfel je aan jezelf en aan de zin van je bestaan. Waar doe ik het allemaal nog voor?
Kan ik mijn activiteiten wel vol houden? Waar kom ik terecht en hoe kan ik mij financieel staande houden? Met iets wat je nog enige eigenwaarde geeft of wordt het participeren in de plantsoenendienst onder het motto neem deel aan de maatschappij? Niks mis met schoffelen maar het is voor mij geen levensvervulling an sich. Het is gewoon je hoofd boven water houden bij gebrek aan een positieve draai.
In veel gevallen wordt veel te oppervlakkig gekeken in de hulpverlening naar waar je volgens de ander weer mee verder kunt. Je wordt tijdelijk in stand gehouden, in de hoop dat het dan allemaal wel weer overwaait. En waarmee je op den duur je draai weer vindt of gewoon ten onder gaat.
Waarom zeg ik dit? Ik krijg af en toe het gevoel dat ik tussen de draai weer vinden en
geen zin meer hebben in zit. Ook al heb ik een veilig sociaal netwerk, neem ik deel aan een
organisatie waar ik in geloof, schrijf ik nuttige dingen, heb ik familie en vrienden plus
doe ik leuke dingen ter ontspanning. En toch heb ik het gevoel langzaam knettergek
te worden. Ik zit in een draai maar kan mijn weg niet vinden.
Als voormalig kluizenaar nam ik geen deel aan het leven en dat is niet goed.
Maar om nu kapot te gaan aan het leven lijkt mij ook wat overdreven.
Geen zin meer hebben staat voor mij gelijk aan opgeven.
Dus voorlopig zal ik blijven draaien tot ik ook van boven weer zal kloppen.
Dit was mijn gal, angst en twijfel voor dit moment.
Ik pak een bak koffie waar ik voorheen een borrel nam, dus er is wel degelijk
vooruitgang ..
Groeten, Raymond
