Samen met Annelies heb ik afgelopen maart een reis van ruim 12 jaar afgesloten. Het was een reis met hoogte en dieptepunten maar wat ben ik blij dat we hem samen hebben gemaakt.
Ik wil er graag een aantal cruciale momenten uit halen die voor mij van grote betekenis zijn geweest.
Bij onze eerste kennismaking dacht ze dat ik niet meer terug zou komen. Dat lag niet aan haar. Het lag aan mijn zeer ongemotiveerde houding. Ik werd onder druk van familie gestuurd en dat voelde als moeten maar niet willen. Bovendien was ik bang dat ik mijn schijnveiligheid op moest geven.
Mijn schijnveiligheid bestond uit een verslaving aan drank, speed en wiet. Bij voorkeur alle drie tegelijk want dan was mijn vlucht voor mijn gevoel het beste in balans. Mijn probleem was dus alles wat werd veroorzaakt door mijn verslaving maar over mijn verslaving repte ik met geen woord. Psychische en lichamelijke klachten, eenzaam, geen werk en geen perspectief.
Ga er maar aan staan. Gesprekken voeren met een verslaafde in ontkenning. Wat is waar en wat niet? Bovendien kon ik in die tijd zoals elke verslaafde liegen alsof het gedrukt stond. En toch ging ze naast me staan en begon het spitten en graven naar de oorzaak van mijn probleem. Ze liet niet met zich sollen maar gaf mij wel het vertrouwen. Daar is toen de band ontstaan.
Nadat we een tijd individuele gesprekken hebben gehad kwam de volgende stap. Deelnemen aan een van haar groep sessies. Dat was voor de kluizenaar die ik toen was een heel groot iets. Na de nodige motivatie heb ik het toch gedaan en heb er geen spijt van gehad. De verhalen en het gevoel van acceptatie van mijn groepsgenoten deden mij goed. Ik werd weer een beetje mens met gevoel en emotie.
Ook vielen er gaten in mijn drinken en gebruik. Ik ben nooit onder invloed verschenen en moest mij elke dag via de mail melden. Door deze verandering in dagelijkse structuur begon ik langzamerhand steeds meer openheid te geven over mijn drinken en gebruiken. Als verslaafde hield ik het melden in de groep van de hoeveelheid van mijngebruik natuurlijk lager dan dat die in werkelijkheid was. Want dat is een gebruikelijk gedrag bij een verslaving. Toch was die hoeveelheid voor haar al alarmerend genoeg.
Ook de verhalen van een medegroepslid die ook met drank worstelde stemde mij tot nadenken. Ik zag het probleem bij deze persoon wel maar vond het nog wel meevallen. Die gedachte weet ik inmiddels is onterecht. Het gaat niet om de hoeveelheid maar om de functie van het drinken of gebruiken. Toch begon het kwartje toen wel te vallen en dacht ik dat het met mij wel goed mis was.
Het voor de eerste keer toegeven dat ik een alcoholist ben vond ook plaats in de groep. Vervolgens zijn we toen naar opname in een kliniek gaan kijken. Dat werd Castle Graiq in Schotland.
Om aan te geven hoe labiel en onzeker ik toen was even het volgende. Mijn intake in Amsterdam voelde als een sollicitatie. Ik stond achter een opname maar was toen bang dat het niet erg genoeg was en ik dus niet aangenomen lees opgenomen zou worden. Ik slaagde met vlag en wimpel en dronk de spanning op de terugreis in de trein weg.
De wachttijd voor opname was 3 maanden en als verslaafde ga je dan meestal los. Met als gevolg dat ik in de 3e maand aan mijn schijnveiligheid begon te twijfelen en dus aan mijn opname. Het daarop volgende gesprek met Annelies zal ik nooit vergeten en is cruciaal voor mijn herstel geweest. Het moet voor haar ook heel frustrerend en moeilijk zijn geweest na alles wat ze had geïnvesteerd in mij. Haar reactie plaatste mij met mijn rug tegen de muur toen ze zei:
'Als jij nu besluit om niet naar Schotland te gaan trek ik mijn handen van je af. Ik heb namelijk geen zin om jouw verslaving te gaan faciliteren.'
Pats! Boem!
Dat bracht alles terug tot 2 keuzes: Kiezen voor mijn ondergang zonder enig begrip van mijn omgeving of het probleem aan durven pakken.
Ik koos voor het laatste en op 22 januari 2013 dronk ik mijn laatste fles Schotse whisky omdat ik dat wel origineel vond. En op 23 januari was ik in Schotland en hoorde vaag in de verte 'Help die nieuwe deelnemer ligt languit voor de plee!'
De laatste stuiptrekking in het verdedigen van mijn verslaving vond plaats op 24 januari toen mijn therapeut vroeg 'Waarom zoveel?' Het is een manier van leven. Waarop hij antwoorde 'Dus jouw manier bracht je hier?'
Pats! Boem!
Raymond (lees in de volgende column hoe het afloopt....)
