In de 70-er jaren belandde ik, getrouwd en vader van drie kinderen, in een midlifecrisis.
Na bijna twee jaar intensieve groepstherapie, werd mij de oorzaak in grote lijnen duidelijk: het als kind opgegroeid zijn in een onevenwichtig gezinsverband. Ondanks die vaak heftige en ook zeer verdrietige periode, die ook voor mijn gezin heel zwaar is geweest, leverde die "reis" mij ook veel goeds op. Naast nieuwe levenslust, groeide ik ook in creativiteit, o.a. in het woord.
Op Zoek.
Ik zoek noch vader, moeder, vrouw of kind, Ik zoek mijn zelf, dat ik verwonderd vind , In het spiegelbeeld van elk ander, die met open ogen niets verheeld.
In mijn vakgebied nam ik mijn afgebroken studie in de bouwkunst weer op en bekroonde dat met een diploma, vlak voor het moment dat onze oudste zoon ook als architect afstudeerde. Nog geen tien jaar later overleed hij, getrouwd en net vader van een zoon, aan kanker. Opnieuw kwam ons gezin in diep verdriet terecht. Door elkaar vast te houden en hem steeds weer te blijven herinneren, hebben wij met elkaar het leven kunnen voortzetten.
Tien jaar geleden moest ik opnieuw, als gevolg van mijn opgroeien in dat onevenwichtig gezinsverband, therapeutische hulp inroepen. Het bleek dat in mijn eerste periode bepaalde fundamentele vragen, niet aan de orde hadden kunnen komen. Ik was daar toen nog niet aan toe. Stapsgewijs, als in een "levenslangleren"-proces, vond ik met de onmisbare en zeer toegewijde hulp van Annelies, die mij die spiegel voorhield, de antwoorden. Eind 2011 werd er bij mij endeldarmkanker geconstateerd, die middels een operatie kon worden verwijderd en na een jaar was ik weer redelijk hersteld. Helaas bleek de kanker naar de lever, goed operabel dat wel, te zijn uitgezaaid. Het was toen, begin 2013, dat Annelies mij vroeg, een mijzelf ondersteunende brief te schrijven om daarin opnieuw de mentale kracht te vinden, om door te gaan.
Lief spiegelbeeld,
Ik wens je de sterke man te zijn en te blijven, die je de laatste weken in je eerdere reactie op het slechte nieuws hebt getoond. Puttend uit hersteld en blijvend zelfvertrouwen. Trouw aan jezelf, wetend dat je het weer kunt. Net als na die andere moeilijke momenten in je leven. Je herinnerend hoe krachtig je oudste zoon, ook in de laatste fase, in dat leven stond en in liefde afscheid van je nam. Wees trouw aan degenen die je lief zijn, je vrouw, je kinderen- ook aangetrouwd- en kleinkinderen. Laat ze door je houding zien wat je ook in slechte tijden voor hen kunt betekenen. Je weet dat ze van je houden en dat ze nog lang van je willen blijven houden. En als er onverhoopt momenten komen, dat het je naar de keel grijpt, dat je naar adem snakt, geef jezelf de ruimte, schouders omlaag, haal diep adem, geef jezelf lucht. Het lucht op. Zet je voeten stevig op de grond. Aard je en voel dat je leeft. Geef zonodig ook je emoties vrij baan. Er is niets om je voor te schamen. Zorg goed voor jezelf. Blijf vooruitkijken, vergeet de humor niet en houd goede moed. In liefde samen.
NU: mei 2015, 81 jaar oud en net weer, nu voor een heel jaar, kankervrij verklaard. Wat een geluk!
