Voordat ik begon aan dit proces was ik een gebroken meisje dat dacht dat ze alles al wist over zichzelf. Toch wist ik niet wat ik met mezelf aan moest. Er waren veel klappen op dat moment in mijn leven waar ik op een onjuiste manier mee omging. Toen wist ik dat niet, ik wist niet anders.......
Achteraf denk ik dat ik het ver in mijn achterhoofd wel wist maar dat die informatie erg vervaagd was. Ik was hopeloos. Schreeuwend om hulp. Daarom besloot ik in therapie te gaan. Daar begon mijn proces. Ik weet het nog goed. Ik had nieuwe kleren aangedaan want ik dacht dat je in zo’n formele setting er wel netjes uit moest zien.
Ik begon en het ging niet gelijk goed. Eigenlijk werden mijn mentale klachten erger. Ik kreeg depressieve klachten en heb het enorm zwaar gehad. Ik kwam op een gegeven moment op het punt dat ik twee dagen in mijn bed heb gelegen en er niet uit ben gekomen omdat ik me zo slecht voelde. Dat was op een zondag en maandag. Die dinsdag had ik, gelukkig, therapie. Daar heb ik de keuze gemaakt om aan mezelf te werken en om de ladder te pakken en uit de put te klimmen. Ik heb daar echt de keuze gemaakt om het proces aan te gaan. Voordat ik deze keuze maakte, zat ik maar ‘half in therapie’. Niet met volledige overgave. Vanaf mijn keerpunt ging het langzamerhand de positieve kant op.
Het ging na dat dieptepunt nog steeds niet over rozen. Er waren veel onderwerpen waar ik moeite mee had. Elke therapiesessie pelden we mijn ui steeds meer af om de basis te bereiken. De basis waar de onderliggende redenen lagen van mijn problemen. Door hier een beeld van te krijgen kon ik verder kijken hoe ik moest gaan handelen. Ik wist nu de ‘waarom’, nu verder naar ‘hoe’. Ik deelde veel situaties die ik meemaakte in therapie, waar ik feedback op kreeg. Deze feedback kon ik toepassen in volgende situaties. Het duurde een hele tijd voordat dit lukte. Ik maakte veel dezelfde fouten. Ik maak nog steeds veel dezelfde fouten. Maar van fouten kun je leren.
Daarnaast heb ik ook veel steun ervaren in Annelies. Ik heb nogal een hectische thuissituatie.
Er was iemand die ook naar mij luisterde en die wilde weten hoe het met mij ging.
Nu, anderhalf jaar heb ik meer inzicht gekregen over mijn ‘ik’. Ook geef ik mijzelf meer de ruimte om te mogen groeien en leren. Ik ben 17, logisch dat ik nog niet alles snap. En ik weet ook dat als ik 45 ben, dat ik dan ook nog niet alles begrijp. Maar dat is het leven. En ik heb geleerd om daar mee te leven, om dat te accepteren. Heel worden betekent dat je accepteert dat je altijd gedeeltelijk gebroken zal zijn.
Tenslotte heb ik geleerd dat heel veel dingen die ik als probleem ervaar, dat dat heel normaal is op mijn leeftijd. Ik word volwassen en dat is een heel natuurlijk, menselijk proces waar je tegen dingen aanloopt. Ik ben niet volledig anders dan de rest, ik ben ook gewoon een mens.
Na mijn therapieproces kan ik zeggen dat ik mezelf accepteer zoals ik ben, dat ik meer inzicht heb gekregen over mijn eigen identiteit, en daardoor meer in balans ben. Ik heb hierdoor handvatten voor het leven gekregen.
Ik was een hopeloos meisje. Nu ben ik een hoopvolle jonge vrouw.
Noa
