Toen ik Annelies leerde kennen was ik een jongeman die vast zat. Ik zat vast in een strijd die ik telkens weer aan het voeren was tegen angst en tegen onzekerheid over wat in mijn toekomstige leven zouden kunnen gebeuren.
Ik probeerde de angst voor mogelijke toekomstige scenario’s te sussen door tegen mijzelf te zeggen dat mijn angst geen werkelijkheid kon worden en ik probeerde daarnaast de onzekerheid om te zetten in een honderd procent zekerheid. Pas dan zou ik gerustgesteld zijn. Ruimte voor een leven leiden waarin angst en onzekerheid een plekje zouden krijgen was voor mij op dat moment absoluut geen optie.
De (oneerlijke) strijd voeren tegen angst en onzekerheid deed veel met mij. Zowel fysiek als mentaal. Fysiek zocht ik soms een vlucht in emotioneel eten en voelde ik dat de strijd mij lichamelijk vermoeide. Mentaal kreeg ik last van sombere negatieve en depressieve gedachten.
Heel erg lang ben ik bang geweest dat ik in de toekomst in een diep dal zou kunnen vallen, omdat mijn doomscenario dat overigens telkens veranderde, uit zou kunnen komen. Ik besefte echter niet dat ik mij allang in een diep dal begaf en dat het bezweren van mijn angst hetgeen was waar al mijn aandacht naartoe ging.
In mijn hoofd had ik allang ontelbaar keer bedacht welke gevolgen het zou kunnen hebben als mijn doomscenario uit zou komen. Ik schetste mijzelf een scenario voor waarbij ik in mijn leven alles kwijt zou kunnen raken en waardoor mijn leven klaar zou zijn. Ofwel, als dit doomscenario uit zou komen, zou ik net zo goed direct tussen zes planken kunnen gaan liggen.
Langzaam aan heb ik het tij kunnen keren. Een van de moeilijkste dingen daarin was mezelf in de spiegel aankijken en daadwerkelijk toegeven dat dingen in het leven niet waterdicht te maken zijn en dat onzekerheid bij het leven hoort. Ik suste mijzelf namelijk in de gedachte dat dingen wel waterdicht gemaakt konden worden en dat mijn angst op die manier bestreden kon worden. Het besef daalde langzaam in dat dit niet de oplossing zou zijn.
Vanuit het standpunt dat onzekerheid bij het leven hoort heb ik vervolgens een slag kunnen maken. De focus die alleen maar lag op het de angst voor het doomscenario en het voorkomen daarvan was gedraaid naar de mogelijkheid dat het doomscenario uit zou kunnen komen en vooral dat dat dan niet het einde zou betekenen. Ik begon weer perspectief te zien vanuit dit standpunt. Het doomscenario werd een scenario waarbij ik langzaam maar zeker het gevoel kreeg dit ik dit aankon en vanuit daar weer op zou kunnen krabbelen. Hiervoor was echter wel veel doorzettingsvermogen nodig, door actief met inbreng te komen en eerlijk en kritisch naar mijzelf te zijn.
Ik heb vervolgens geleerd en geaccepteerd dat angst een nuttige emotie is, dat het er mag zijn en dat ik een onderscheid kan maken tussen reële angst en angst die te absurd is. Ik heb geleerd en geaccepteerd dat er in het leven eigenlijk niks zeker is, behalve dat wij ooit op een dag zullen sterven (en wie weet verandert dat ooit ook nog wel). Ik heb geleerd dat een leven waarin alles zeker zou zijn ook niet de weg is. Ik heb geleerd dat onzekerheid ook z’n positieve kant heeft. Onzekerheid zorgt immers ook voor energie, voor ambitie en voor nieuwsgierigheid om door te gaan.
Vandaag de dag zie ik angst en onzekerheid niet meer als twee dingen waar ik tegen hoef te strijden. Ze mogen er allebei zijn en ze hebben in functie in mijn leven. Ik heb ze beiden geaccepteerd. Van strijd naar acceptatie.
Sander
