Columns Annelies Galle

Ik kwam bijna 7 jaar geleden bij Annelies omdat ik vond dat ik relatieproblemen had.
Achteraf gezien was dat ook zo, alleen lag dat aan een berg ellende die er onder zat. Met veel pijn en moeite maakte ik een afspraak en ik kan me nog goed herinneren wat ik zag toen ik binnen kwam lopen, de bank en een doos zakdoekjes en ik dacht hell no! Ik ga hier niet een potje zitten janken, want dat doen echte mannen niet, en bovendien heb ik helemaal niks om van te huilen.
Ik zat muurvast in het (over)leven en zag alles zwart, en dan vooral mijzelf, want ik deed het allemaal niet goed, en ik kon wel wat harder werken als iemand mij zei waaraan.
Met een therapeut ga je graven en ik wou het liefst een hele grote schep, maar die kreeg ik ook al niet, dat was voor mij niet motiverend want ik wou een quick fix.
Ik dacht dat een psycholoog net als een fysiotherapeut werkte met een lichte blessure, je wijst je zere plek aan, hij/zij kneedt het een beetje los en tadaa, je kan weer! Wat het nog lastiger maakte is dat mij verteld werd door een van mijn ouders dat psychologen zelf gek zijn en ik niet moest gaan. Misschien werd er bedoeld dat psychologen/hulpverleners vaak zelf beschadigd zijn geweest en daarom een innerlijke drijfveer hebben om mensen te helpen maar kwam het er wat rottig uit.

Goed, Annelies ging tegenover mij zitten en ik dacht: Krijg er maar eens wat uit.
Ik was een kampioen in veel praten en niks zeggen, en als ik wat zei kon ik mijn gevoel uitschakelen in een handomdraai, volautomatisch en zo snel dat ik het zelf niet door had. Ik kan me nog wel herinneren dat ik af en toe dacht na een sessie: Zo, ik heb weer 45 min alles kunnen ontwijken, lichtelijk trots.
Af en toe leek dat een spelletje voor mij.
Maar ondertussen wel vreemd vinden dat er weinig progressie plaats vond.
Het duurde best lang voordat ik echt snapte wat er moest gebeuren. Achteraf dacht ik wel eens: Annelies zal af en toe wel knettergek van mij zijn geworden. En toch wist ze met vragen ook te raken, al liet ik dat weinig merken. En eerlijk is eerlijk. Soms stond ik met mijn mond vol tanden, maar er was wel steeds iets wat me trok om door te gaan. Annelies was vaak mij sluwheid voor en daardoor ging ik ook meer geloven in Annelies. Ik had een talent om mensen te omspelen of iets half vertellen wanneer het mij goed uit komt en dat gebeurde bij haar niet.

Ik begon uiteindelijk wat te vertellen uit mijn jeugd en ik dacht eigenlijk altijd dat ik er goed uit was gekomen want ik voelde niks, en dat deed ik doorgaans ook niet met andere dingen, terwijl ik eigenlijk van binnen een gevoelig persoon ben.
Annelies zei wel eens dat het niet zo hoorde en dat wist ik ergens ook wel maar ik wist niet beter. Ik was ondertussen een paar maanden onderweg en er gebeurde wat naast therapie waardoor ik mijzelf niet kon verstoppen. Ik raapte mijn moed bijeen om mijn emoties te verbergen en bedankte Annelies voor de tijd want ik voelde mij beter en kon weer op eigen benen staan (het ging juist bizar slecht), precies het tegenovergestelde van wat er eigenlijk moest gebeuren!

Ze liet wel merken dat ze het er niet mee eens was, maar ik gaf haar geen kans. Mijn muren moesten overeind blijven, want dat ging boven alles. Het was echt vluchten voor mijn emoties, zowel voor Annelies als voor mijzelf.

Ik ben een korte tijd weggeweest en had genoeg tijd gehad om na te denken, want slapen deed ik bijna niet.

Ik had op zich geen probleem met verslaafd zijn aan alcohol en drugs, maar als ik het deed dan nam ik zoveel dat voor een gemiddeld mens genoeg was om van dood te gaan (ook wel 3 tegelijk) die het niet gewend was, om die middelen te gebruiken. De klap kwam pas na zo'n nacht, mijn muren gingen neer en ik kreeg alles op mijn dak wat ik had weggestopt, plus het werd steeds minder realistisch. Als ik wat gebruikt had dacht ik dat ik mijn bankpas moest verstoppen omdat ik bang was dat ik niet meer van het middel kon afblijven, wat dus absoluut niet het geval was. Ik heb zelfs een keer angst gehad dat ik beestjes onder mijn huid zag, dit was niet zo maar ik had dit ergens gelezen dat het kon. Bij ieder kriebeltje dacht ik dat het zo ver was.
Soms zag ik in mijn hoofd dat ik een geliefd iemand pijn deed (1 van mijn grootste angsten) en daar mocht ik natuurlijk niet aan denken. Net als bij alle andere gevallen dacht ik: Dit mag ik niet denken!! En daar ging het mis, denk maar eens aan iets bizars en denk dan maar eens hier mag ik niet aan denken… In alle gevallen was het angst voor de angst, zonder echte aanwezigheid van een probleem. Dit zijn enkel voorbeelden van nog tientallen van zulke gevallen.

Dat was ook de reden dat ik vertrok met de noorderzon. Ik had iets stoms uitgevreten en daar ook veel bij gebruikt dus ik was verzwakt en wist dat ik zou zingen als een nachtegaal op die bank, met de tissues. Ja ik wist, dat als ik zou blijven, ik zou gaan janken en dat wilde ik niet. In wezen vertrouwde ik nog gewoon nog te weinig om mij te laten zien en wist niet hoe ik er mee om moest gaan, behalve mij thuis verstoppen.

Toen kwam het moment dat Annelies het verschil maakte met mensen die het eerder probeerden met mij, al vanaf de middelbare school.
Ik zat stuk en wist mij geen raad. Ik ben en was iemand die zich snel bezwaard voelt om iets te vragen en het moeilijk maar stiekem fijn vindt als iemand moeite doet voor mij.
Ik nam contact op met Annelies dat ik terug wou komen en dat kon, ze maakte ruimte voor mij in haar rooster op tijden dat ze eigenlijk niet aan het werk was, en misschien wel zelf niet eens kon. Vanaf dat moment begon ik te luisteren naar advies van haar en geloofde ik in haar. Ik vond het, zonder dat ik dat zei, zo bijzonder dat zij tijd en aandacht voor mij maakte en moeite voor mij deed, dat dat iets in mij raakte, waardoor ik een begin van een andere weg insloeg.

Toen de storm was gaan liggen hadden we het iedere keer weer over bij mijn gevoel komen en Annelies, ik weet dat je dit leest, maar ik werd er knettergek van, want ik kon dat niet vinden, en dacht dat het er dan niet was. Ik dacht dat Annelies dacht dat ik niet mijn best deed maar ik wist het gewoon niet te bereiken, wat ik ook deed. We probeerden van alles en opeens gebeurde er ECHT wat. Ik moest een tijdlijn maken van mijn leven met minder leuke gebeurtenissen en kon wel het een en ander verzinnen. Zoals altijd las ik het droog op en zei: Zo, klaar.. Annelies zei: Wat voel je? En dat was oprecht niks! Nogmaals: Wat voel je echt, kijk eens naar binnen.. Ik dacht: Mens, gaan we weer, poging 8593. Toen zei Annelies: Wat voel je in je lichaam aan de buitenkant en dat was het moment van verandering. Mijn tenen stonden krom in mijn schoenen en de achterkant van mijn benen deden pijn van het aanspannen. Zonder dat ik het door had hield ik alles vast. Ik leerde voor het eerst dat er toch misschien meer was en hoe ik dat tegenhield. Ik noemde het 'uitloggen'. Ik voelde een ruis in mijn hoofd en alles waar ik aan dacht en voelde was in 1 klap weg.

Als het spannend werd voelde ik de woorden die klaar lagen op mijn lippen verdwijnen en ik kreeg een vreemd gevoel in mijn lichaam, ongevoelig voor pijn.
In mijn hoofd voelde ik een ruis wat een beetje vergelijkbaar was met sneeuw op oude televisies. Al het gevoel slipte weg maar ik maakte mij wel klaar voor actie. Ik was volledig bij, maar zonder gevoel. Ik heb dit in mijn jongere jaren geleerd uit nood, alleen heb ik het meegenomen tot ongeveer mijn 30^e levensjaar zonder dat ik dat wist.
Dat was 1 van de grootste stappen want vandaag de dag kan ik dát stoppen wanneer het gebeurt, ik voel het aankomen op spannende momenten. Ik kan nu meestal kiezen om of ‘uit te loggen’, of bij het moeilijke te blijven. Dus ik gebruik het wanneer het even handig is, misschien niet altijd even goed.

De volgende grote stap was aanstaande. Een idee wat ik compleet ruk vond maar het deed omdat ik geloofde in Annelies.
Ze stelde voor om in een mannengroep te gaan en dat deed ik met tegenzin.
Met compleet ongemak probeerde ik behang te zijn aan de muren, goed gecamoufleerd. Individueel en in de groep had Annelies mij al een aantal keren gemotiveerd om wat in te brengen. In het begin begreep ik niet waar het om draaide en voelde ik veel ongemak. Gelukkig haalde ik nog steeds wel eens iets uit wat niet slim was en in een zwakke bui deed ik het. Daarmee bedoel ik dat ik iets uitvrat wat onverstandig was, drank, drugs in combinatie met een stomme actie bijvoorbeeld. Daar had ik zo’n last van dat mijn muren omlaag gingen en ik ging praten.

Ik vertelde over mijn moeder en haar alcoholprobleem. Ik kreeg meerdere keren te maken met haar zelfmoordpogingen, 1 er van kwam zelfs voor in een bekend TV programma, bij een ander besloot ik rond mijn 18e geen ambulance te bellen omdat het tijd was voor haar om te gaan in mijn ogen, dus rust voor mij. Ze manipuleerde me door te zeggen dat ze ernstig ziek was waardoor ik dus een enorme hypochonder werd. En daar heb ik jaren gigantisch veel last van gehad. Bij elk pijntje zat ik bij de huisarts en wist ik zeker dat mijn laatste uur geslagen had. Dat was ook zeker thema in de therapie.

Daarnaast zorgde ik een periode meer voor mijn moeder dan andersom, waardoor ik in mijn volwassen leven niet goed voor mijzelf kon kiezen. Ze is in mijn bijzijn bijna vermoord door een van haar vrienden, ik stond achter een deur en ik hoorde hoe hij haar wurgde tot ze niet meer bewoog, ik kan nog steeds voelen dat ik in wou grijpen maar het niet durfde. Dit soort dingen gebeurden vaker, alleen wat minder extreem. Mede door dit heb ik altijd slaapproblemen gehad, ik sliep altijd met 1 oog open. Ik had veel nachtmerries en als ik wat hoorde in mijn slaap, bijvoorbeeld gemompel van de bovenburen werd ik in opperste staat van paraatheid wakker, klaar om in te grijpen. Naast het geweld werd ik ook vaak s ’nachts wakker gemaakt door haar. Soms schold ze me zomaar de huid vol, soms kwam ze uithuilen, soms haar liefde voor mij verklaren en soms kreeg ik overal de schuld van…
Deze onverschilligheid zorgde er voor dat ik dingen niet begreep in mijn liefdesleven en veel stress ervan heb gehad omdat ik simpelweg niet goed wist hoe ik ermee om moest gaan.
Zo kan ik nog wel even doorgaan. Mijn moeder heeft enorme littekens aangericht door dingen die ze heeft gedaan en gezegd tegen mij, dat was mijn normaal, want ik kreeg geen andere input. Door deze ervaringen heb ik een drang om te beschermen, waardoor er niet altijd een goed balans is in mijn relaties.
Dit gebeurde ongeveer vanaf mijn 9e tot mijn 19e levensjaar. Toen ik 19 was heb ik afscheid genomen van haar en met mijzelf afgesproken: haar nog 1 keer te groeten na haar overlijden.
Ik heb altijd gedacht dat ik boos afscheid nam, maar eigenlijk was ik verdrietig en kon het niet meer aanzien.
Ik weet zeker dat ze het allemaal zelf ook niet zo wou maar ik heb er wel mee te dealen.

Ik was klaar met mijn verhaal en zat er emotieloos bij in de groep toen ik het verteld had en hoopte dat maar gauw een ander aan de beurt zou zijn. Maar tot mijn verbazing zag ik dat de andere mannen emotioneel waren. Ik dacht, in wat voor slechte film ben ik beland, mannen die huilen? Niet wetend dat het zo ongezond, onveilig en verknipt was die periode in mijn jeugd. Door de groep leerde ik wat ik mee had gemaakt, dat het absoluut niet normaal was en kreeg ik langzaam een andere maatstaaf.
We moesten altijd een volgorde maken met inbreng en ik ging van eerst altijd als laatste langzaam naar 1, 2 of 3 (2 of 3 alleen om de andere mannen ruimte te geven). Ik wist eindelijk wat ik moest doen in therapie en vanaf toen ging het snel beter!

6 jaar heeft het geduurd voordat ik afscheid nam. Vandaag de dag leer ik nog steeds en soms glijd ik nog net zo hard uit als eerder. Maar ik sta als een huis, ik kan het verdragen. Ik lieg als ik zeg dat alles nu perfect gaat, maar het gaat goed genoeg. Ik durf aan morgen te denken en heb geen extreme dalen meer. Ik denk dat ik nooit helemaal geheeld kan worden maar dat hoeft ook niet, mijn oude pijn is nu een innerlijke drijfveer om mensen te helpen.
Hypochondrie is geen thema meer en daar ben ik extreem blij mee! Het heeft mij zo enorm veel gekost qua stress en dus ook gezondheid, zonder dat er echt wat was. Als er nu iets speelt kan ik er rustig naar kijken en een gezonde afweging maken wanneer ik naar de huisarts moet, soms zelfs een beetje te laat..

Sinds 1 januari 2022 ben ik oprichter en leraar van Kickboxing Light. Kickboksen heeft voor mij een therapeutische werking gehad toen ik nog niks van therapeuten moest weten zonder dat ik het wist.
Met die insteek wou ik een plekje maken voor iedereen, ongeacht kleur, vorm, geaardheid of niveau dan ook.
Ik wil de brug zijn tussen mensen die het eigenlijk niet durven, maar er wel de vruchten van zouden plukken als ze het wel deden. En natuurlijk ook voor mensen die lekker willen trainen.
Nu ik dit schrijf bestaat het net een jaar en het is geweldig. Ik heb voor het eerst in mijn leven een doel en voel zingeving. Als ik in de les om mij heen kijk zie ik die mensen waar ik het over had en iedereen komt er met een eigen doel, met plezier. Ik voel me er door gezegend, en dat uit de handen van iemand die niks kan en geen toekomst heeft.
Ik hoop dat je als lezer mijn sarcasme af en toe snapt en ik hoop dat ik je mag inspireren en motiveren om zoals Annelies het altijd zegt, het cadeau naar jezelf te doen; therapie.
Je kan mij vinden op www.kickboxinglight.com. Leuk als je daar een kijkje neemt naar mij NU.

Alle goeds! Jan.