Toch maar weer eens naar de huisarts, het was mei 2021. Wat een ontzettend fijn en begripvol gesprek had ik daar. Een terechte opmerking van mijn huisarts: “Je weet zelf heel goed wat er aan de hand is en wat goed dat je er wat aan wilt doen. Als je er voor open staat stuur je graag door naar een psycholoog en dan zie ik voor jou de juiste match met Annelies”.
Ik heb doorgezet om een afspraak te maken, er was een wachtlijst, dat wist ik. Mijn 1e afspraak met Annelies was in oktober 2021. Het voelde direct fijn en ik voelde me vrij om mijn verhaal te doen. Ze vertelde over de diverse opties van therapie, waaronder groepstherapie. Ik dacht direct: dat is zeker niets voor mij! We maakte een vervolgafspraak en besloten allebei dat we het ‘met elkaar zagen zitten’. Ze vertelde wat meer over de groepstherapie en het was haar advies om dat te gaan doen. Ik ging er nog over nadenken. Zag er tegen op, en ook nog online?! Ik wilde vertrouwen op Annelies haar advies en besloot om het toch maar te gaan doen. Dat bleek een hele goede keus te zijn geweest! Ik had nooit kunnen denken dat ik het als zo positief zou ervaren. Doodeng vond ik de 1e sessie, je verhaal doen bij mensen die je totaal niet kent, vanachter een schermpje.
Ik schrok van alle verhalen, vele verhalen raakte mij enorm, ik kon alleen maar huilen bij alles wat er werd verteld. Ik vond het moeilijk om inbreng te hebben omdat ik zelf vond dat mijn problemen wel meevielen bij wat ik van de anderen hoorde. Dat zei ik een keer en daar werd ik flink op aangesproken. Terecht zoals ik later helemaal begreep. Daarna voelde ik me steeds beter in de groep, leerde ontzettend veel. Ook al gaat het in de sessie over een ander, de opmerkingen, tips, leerpunten die een ander krijgt daar had ik zelf echt zoveel aan. Ik schreef veel op. Annelies kan de meest mooie zinnen zeggen, zo waar en zo waardevol. Ik lees ze nog steeds met regelmaat terug.
In het begin van mijn therapie voelde ik de sessie nog als tijdrovend; nog iets in mijn drukke agenda! Dat was precies mijn probleem. Geleidelijk aan keek ik uit naar de sessies, voelde me sterker worden, huilde steeds minder, de verhalen van anderen kon ik goed aanhoren zonder dat het mijzelf te hard raakte.
Een bijzondere ervaring vond ik de instroom van een nieuwe dame, ik zag compleet mijzelf zitten van zo’n 8 maanden geleden en merkte hoever ik inmiddels al was gekomen! Richting de zomer begon ik langzaam te overwegen of ik nog door wilde gaan, maar ik durfde het nog niet los te laten. Ik sprak met mijzelf af dat ik zou kijken hoe ik me voelde gedurende de zomerstop en daarna beslissen of ik nog door zou gaan. Ik besloot toch nog even door te gaan, maar tijdens de 1e sessie dacht ik; ‘Nee, het is echt goed zo. Ik voel me sterk, ik kan het weer aan! Ik weet heel goed wat mijn valkuilen zijn en hoe ik voorkom daar weer in te vallen. Ik ken mijn grenzen en het allerbelangrijkste, ik weet ze heel veel beter aan te geven!’ Keuzes maken en daarbij mijn grenzen aangeven en daarbij een eventuele confrontatie niet uit de weg gaan, mijn eigen gevoelens kennen en serieus nemen, onderscheid maken tussen wat wel veranderbaar is (en dat aanpakken) en wat niet (en dat accepteren), de belangrijkste punten die we hadden opgesteld om aan te werken om mijn burn out klachten te overwinnen, gelukt!
Ik hoor op kritieke momenten de stem van Annelies in mijn achterhoofd en luister daarnaar en kijk ik nog regelmatig terug in ‘mijn therapie schrift met aantekeningen’.
Het afscheid van de groep was emotioneel, ik voelde een enorme band met de rest (ook al waren er regelmatig wisselingen in de groep geweest) en voelde het een beetje als in de steek laten. Maar de hartverwarmende reacties van de overige groepsleden, maakte het dat ik met een gerust en rustig hart vertrok. Ik ben dankbaar dat ik de stap destijds heb durven zetten en dit proces heb doorgemaakt. Veel dank Annelies!
Marit
