Tegelijkertijd voelde ik na mijn scheiding maar ook in mijn werk soms enorme emoties: verdriet maar soms ook enorme angsten en zenuwen. Ik heb dat jarenlang proberen op te lossen door het te willen begrijpen. En dat oplossen deed ik dan in mijn hoofd. En ik zit veel in mijn hoofd, constant. Dat voelt overigens best fijn en daar ben ik denk ik ook goed in. Maar toch lukte het me niet om van mijn extreme zenuwen op mijn werk af te komen. En ook kreeg ik geen grip op dagen dat de negatieve gevoelens overheersten.
Vanwege de extreme zenuwen op mijn werk heb ik eerder dingen geprobeerd op het gebied van therapie maar ook dingen als haptonomie en hypnose. Annelies was zeker niet de eerste.
Toen ik ging scheiden van mijn vrouw kwam ik via relatietherapie bij Annelies terecht. Ze adviseerde me op een gegeven dat ik ging deelnemen in een mannengroep. 10 jaar geleden had ik daar sowieso nee op gezegd, maar als je een soort van radeloos bent, ga je alles overwegen. Dus na wat mailtjes heen en weer ben ik in een mannengroep gegaan bij Annelies. Alhoewel ik me wel afvroeg of ik dan zelf wel genoeg aan bod zou komen; want als je de tijd moet delen met meer mannen, gaat jouw proces toch langzamer? Maar goed, de mannengroep was wel elke week…..
Maar na de eerste keer was ik snel gewend. Wat overigens niet betekende dat ik volledig deelnam. Ik was er niet eens bewust mee bezig, maar echt deelnemen is wel wat anders dan elke week aanwezig zijn.
Ik heb dan ook best wel een aantal keren gebotst met Annelies. Ik reageerde op dingen waar ik het niet mee eens was en ging elke keer de discussie aan. Iets wat ik veel heb gedaan in mijn leven, maar mij nu echt niks opleverde.
Dat schoot dus niet echt op. Ik vond niet dat ik echt vooruitgang boekte en dat was best frustrerend. Ik ben iemand die graag concrete, meetbare resultaten ziet. Maar met je hoofd proberen uit je hoofd te komen is kansloos.
Toch bleef ik na een discussie met Annelies steeds minder lang gefrustreerd, en ging ik steeds vaker ‘kauwen’ op wat de groep of Annelies had teruggegeven aan mij. Want het was niet belangrijk wie er gelijk had, het was belangrijk dat ik persoonlijk vooruitgang boekte. En daar bleef Annelies altijd oog voor hebben. Steeds vaker kwamen de scherpe observaties van Annelies en de groep echt binnen en ging ik er wat mee doen.
Ik maakte privé maar ook op mijn werk de eerste kleine stapjes. Te klein naar mijn idee, het duurde me allemaal te lang. En ik zag de vooruitgang ook lang niet altijd. Ik had de mannengroep en Annelies dan vaak nodig om dit in te zien. Maar kritisch op de vooruitgang ben ik eigenlijk de hele therapie gebleven.
Toch was die vooruitgang er wel degelijk! Mijn leven kenmerkte zich voor mijn scheiding als ‘vlak’. Maar dat is verleden tijd! Ik kan nu ontzettend genieten van iets en ontzettend enthousiast zijn over iets. En meer voelen is fijn ben ik achter gekomen. Ook al betekent dit ook dat ik ook de mindere momenten in mijn leven meer voel. Dit hoort er bij.
Ik zou graag precies het verschil willen ‘meten’ tussen het moment dat ik voor het eerst in de mannengroep kwam en nu, maar dat is niet mogelijk. Toch is dat verschil denk ik enorm groot. In de groep ben ik een ander persoon dan toen ik startte. Ik ben er achter gekomen dat ik ontzettend veel gevoelens en emoties heb. En mijn omgeving merkt dat nu ook, zowel positief als soms negatief, bv als ik misschien vaker boos word dan eerder. Die gevoelens horen bij mij en ik vind het ok om die een plek te geven.
Gevoelens die ik heel wat jaren niet of nauwelijks heb gemerkt omdat het vaak niet over mij ging in mijn leven. Ik was het gewend dat het vaak om de ander ging, mensen om mij heen die problemen ervaarden. En ik moest dan vaak de stabiele factor zijn. Ik was de persoon waar nooit wat mee was, op het oog. Dat was zo in het gezin waar ik ben opgegroeid, en in mijn eerdere relatie. En als het niet over mij gaat, gaat het al helemaal niet over mijn gevoelens. Met mijn hoofd probeerde ik vaak alles op te lossen voor mezelf en de ander. En met mij ging alles ogenschijnlijk goed, want ik had toch nooit echt problemen? Maar het moment van mijn scheiding bracht daar, zoals eerder gezegd, enorme verandering in.
Ik moest wennen aan het feit dat het nu vaker over mij ging. Ik kon er maar niet aan wennen als mensen vroegen hoe het met me ging, zich om mij bekommerden, echt begaan waren met mij. Dat emotioneerde mij dan ontzettend. En dat heb ik eigenlijk nog steeds. Maar tegelijkertijd voelt het wel erg fijn!
Nu ik afscheid heb genomen van de mannengroep zie ik pas volledig wat de groep voor mij heeft betekend. Een keer per week zagen we elkaar en het voelde als een veilige haven waar ik altijd terecht kon als ik het nodig had. Uiteraard heb ik vaak dingen ingebracht over mijn werk en privé. En daar heb ik heel veel van geleerd. Maar minsten zo veel heb ik geleerd van de inbreng van de andere mannen. Niemand is hetzelfde, en alleen daarvan leer je al ontzettend veel. Maar vaak is het ook zo geweest dat de inbreng van een andere man mij ook veel heeft geleerd. Dit bracht mij steeds vaker en bewuster bij mijn gevoel, iets wat ik al tijden graag wilde, maar wat me vaak niet lukte omdat mijn hoofd me in de weg zat. Samen dingen delen zorgt voor een band waarbij ook wederzijdse emoties horen. Dit was vaak heel fijn om te ervaren en liet ook zien dat ik wel degelijk kon voelen en best heel regelmatig veel emoties voelde bij de inbreng van de anderen en mezelf.
Ik ben nu gestopt met de mannengroep. Maar ben ik nu klaar? Nee, zeker niet. Maar ik kan het nu alleen. Dat gevoel is heel sterk. Ik blijf me ontwikkelen, een pad wat ik al een tijdje heb ingezet en waar ik niet mee ga stoppen!
Michel
