Als kind en als volwassene heb ik zeer grote zorgtaken vervuld waardoor ik een kei ben geworden in het zorgen voor de ander. Zodanig zorgen dat dat topsport is geworden, de zogenoemde reddersrol. Daardoor zat ik vaak niet op mijn eigen stoel figuurlijk gezien, maar was ik voortdurend bezig met de behoefte van de ander. Annelies leert mij om dat wat van de ander is, bij de ander te laten en zodoende mijn eigen stoel te voelen. Op mijn eigen stoel kom ik bij mijn gevoel, behoeften en verlangens. Daar kan IK landen.
Het grootse cadeau wat ik van Annelies heb gekregen, is mijn knuffel genaamd Flufje. Mijn knuffel representeert mijn innerlijke kind die vroeger te weinig plek heeft gehad en heling, liefde en warmte verdient. Voor mij houdt mijn relatie met Flufje in dat ik meerdere thema’s die spelen bij mij kan herleiden naar dat innerlijke kind die zich te weinig gezien heeft gevoeld. Dat innerlijke kind kende voorheen met name de drang om te zorgen en eigenlijk dan ook pas bestaansrecht te hebben. Nu krijgt dat kind de aandacht van mij wat het vroeger verdiende. Dat is voor mij een hele prettige manier van therapie die Annelies op een hele oprechte, meelevende en speelse manier aanbiedt.
Mocht je dit lezen en bij Annelies in therapie gaan & ze vraagt je tijdens de sessies of ze een experiment mag doen bij je, is mijn sterke advies om daar altijd ‘’ja’’ op te zeggen ;)! De experimenten leveren voor mij de meeste verwarring op, maar dat is het meer dan waard. In die verwarring ontstaan veel nieuwe inzichten waar ik mijn hele leven wat aan heb. Zo ook een experiment waar Annelies op mijn schoenen ging staan. Even voor de duidelijkheid, mijn sneakers waren spierwit. Annelies stond op mijn schoenen, duwde er nog wat op, stond nog wat extra harder op mijn tenen en ik liet het allemaal gebeuren. Totdat ik voelde dat ze al lang over mijn grens was gegaan. Ik barstte in tranen uit en realiseerde me wat ik allemaal toe liet. Dit viel voor mij 1 op 1 te herleiden naar mijn eigen grenzen in de buitenwereld. Het lukt me mede daardoor beter om mijn grenzen te voelen en uit te spreken naar anderen.
Een van de zorgtaken die ik heb vervuld, is mantelzorg voor ruim twee jaar aan mijn verloofde. Na zijn dood, was het huis vaak ontzettend stil, kaal en eenzaam. Dat maakte thuiskomen voor mij moeilijk. Ik ben een jonge vrouw die vaak wordt omschreven als een flierefluiter, ik vind het daarom leuk om veel dingen te plannen, op stap te zijn en plezier te maken. Tijdens die plannen, vertelde ik in de sessie, sta ik op de eerste trede van een ladder. Op die ladder zie ik iedereen en ziet iedereen mij. Dat ging met veel euforie gepaard. Als ik dan thuis kwam, viel ik van de bovenste trede, keihard op de grond. In de sessie heeft Annelies met mij uitgebreid onderzocht wat er allemaal op die grond aanwezig is. Daardoor werd het ‘’gat’’ wat ik voel(de) bespreekbaar gemaakt en kreeg het betekenis. Want toen ik eenmaal wist wat er op de grond was, was het eigenlijk helemaal niet zo’n ramp?
In deze zoektocht ben ik dus al een heel eind gekomen, maar ik weet ook dat er nog het nodige is te doen én te bereiken. Die weg ga ik gemotiveerd met alle inzet verder. In een volgende column zal ik graag over het resultaat daarvan schrijven.
Julia
