Om maar niet te hoeven stilstaan bij wat er echt speelde, zocht ik zoveel mogelijk afleiding. Mijn relatie was net voorbij, en hoewel ik eerst dacht dat het volledig zijn schuld was, begon ik langzaam te beseffen dat we allebei onze rol hadden. Ik moest dus ook in de spiegel kijken en erkennen dat er nog genoeg te leren is. Zo kwam ik tot het besef dat ik mijn eigen grenzen moet aangeven, ik dicht bij mezelf moet blijven en op mezelf moet en kan vertrouwen.
Annelies stelde groepstherapie voor. In eerste instantie stond ik daar sceptisch tegenover; het idee om als twintiger in een kring met vreemden te praten over mijn problemen sprak me totaal niet aan. Toch wist ik dat er iets moest veranderen, en als Annelies dacht dat dit bij me paste, besloot ik het te proberen. Ik had al snel vertrouwen in haar.
"Als je iets doet, moet je het goed doen" is een van mijn motto's, dus ik stortte me erin. De eerste sessies waren ongemakkelijk, maar na een paar keer voelde ik me iets meer op mijn gemak en merkte ik dat het me iets opleverde, of op zijn minst opluchtte.
Tijdens de sessies leerde ik veel van anderen. Waar ik eerst dacht dat iedereen met totaal verschillende problemen zat, bleken veel zorgen op dezelfde basisprincipes neer te komen. De andere vrouwen hadden ook problemen met hun relaties met familie/partner/vrienden. Door de verschillende leeftijden en ervaringen kreeg ik nieuwe perspectieven op mijn eigen relaties.
Het wederzijdse delen en kwetsbaar opstellen gaf me het gevoel dat ik er niet alleen voor stond. Ondanks de verschillen in ons leven, voelde ik me gesteund door de groep. Dat was enorm waardevol.
Ik ervaarde dat het tegenovergestelde van mijn eigen gedrag en overtuigingen veel helpender is dan wat ik altijd deed. Ik liep weg voor het spannende en nu leerde ik het juist in de ogen te kijken door te voelen wat het mij deed en bewust na te denken of wat ik deed mij wel echt bracht wat ik wilde zijn. Zo praatte ik bijvoorbeeld snel om maar gauw klaar te zijn. Ik vond het veel te spannend om in de aandacht te staan. Maar het werkte precies andersom. Het was niet goed te verstaan én ik wist ook niet goed wat ik eigenlijk wilde zeggen/overbrengen. Dat betekende dat er juist veel meer aandacht naartoe ging. Nu kan ik eerst bedenken wat de kern is van mijn boodschap. Dat is duidelijker voor de ander en mezelf en geeft mij meer zelfvertrouwen. Hierdoor word ik ook veel meer serieus genomen.
Hoewel ik inmiddels gestopt ben met de therapie, heeft het proces me veel inzichten gegeven die me nog dagelijks helpen. Ik probeer nu bewuster met mijn energie en woorden om te gaan en me te focussen op de dingen die er echt toe doen, in plaats van me over alles een beetje druk te maken en mee bezig te houden. Ook vraag ik sneller om hulp in plaats van alles zelf op te lossen. Daarnaast let ik erop dat ik mezelf serieus neem door geen afzwakkende taal te gebruiken en op een rustiger tempo te praten. De waardevolle lessen van toen gebruik ik nu nog alle dag, daarom zou ik groepstherapie ook iedereen aanraden die zichzelf beter wil begrijpen en sterker in het leven wil staan.
Emma
